آوای جامعه / گروه ایثار و شهادت / علی البرزی

در روزگاری که برخی افراد در پشت دیوارهای بلند عناوین، القاب و رتبه‌های دهان‌پرکن پنهان می‌شوند تا دیده شوند، دیدن مردی در تراز اول نظامی یک کشور که تمام‌قد مقابل دوربین می‌ایستد و با صدایی استوار جمله‌اش را با این چند واژه آغاز می‌کند: «من سرباز ایرانی…»، فراتر از یک شکسته‌نفسی ساده، یک «مرام‌نامه» انسانی و ملی است.

این روزها که چهلمین روز از شهادت امیر سپهبد عبدالرحیم موسوی، فرمانده شهید ستاد کل نیروهای مسلح را پشت سر گذاشته‌ایم،، بی‌راه نیست اگر بگوییم مراسم‌های این شهید نه فقط سوگ یک سردار که بازخوانی یک فرهنگ بود، فرهنگ اصیل ارتش جمهوری اسلامی ایران که در آن هر چه رتبه بالاتر می‌رود، قامت خدمت خمیده‌تر می‌شود، اما پرسش اینجاست: «چرا شهید موسوی آگاهانه بر واژه‌ «سرباز» تاکید داشت؟»

*اول، سربازی، عهدنامه‌ای با خاک

در نگاه شهید موسوی «سرلشکری» یک مسئولیت اداری و موقت بود اما «سربازی» یک هویت ابدی، وی می‌دانست که القاب نظامی در برنامه ریزی های بین‌المللی معنا می‌یابند اما واژه‌ سرباز در کوچه پس‌کوچه‌های این وطن، بین ماداران شهدا و در دل جوانان مرزنشین اعتبار دارد، موسوی با انتخاب این واژه فاصله‌ طبقاتی میان «فرمانده» و «بدنه» را از بین برد و خود را در صف مقدم ایثار قرار داد.

*دوم، «ایرانی بودن» به مثابه یک مکتب

وقتی شهید موسوی عبارت «سرباز ایرانی» را به کار می‌برد، آگاهانه به ریشه‌های تاریخی و تمدن شجاعت در این سرزمین اشاره می‌کرد، سرباز ایرانی در منظومه‌ فکری وی یعنی میراث‌دار هزاران سال پاسداری از مرز و عقیده، «امیر موسوی ثابت کرد که ارتش، تفسیر تمام‌قد مردم‌داری در لباس رزم است، نیرویی که از بطن همان ملتی جوشیده که ایستادگی را در مکتب ایثار آموخته‌اند.»

*سوم، درس تواضع برای مدیران

این چند خط یادداشت تنها در ستایش یک فرد نیست بلکه در ستایش یک «مرام» است، شهید موسوی در عمل نشان داد که اقتدار با تکبر تفاوت دارد، وی در فیلم‌ها و گفتگوهایش تصویر یک ارتشی مقتدر اما مهربان را ترسیم کرد، ارتش در نگاه این شهید، ارتش «سرهای فداشده برای آرامش مردم» بود نه ارتش «رتبه‌های فخرفروخته به زیردستان».

امروز که جای خالی وی در میان صفوف منظم ارتش احساس می‌شود وظیفه‌ ما رسانه‌ها و دغدغه‌مندان اجتماعی، تبیین همین «نگاه سربازگونه» است، همه علاقه‌مندان به ارتش و این فرمانده باید بدانند که بزرگ‌ترین افتخار این شهید نه رسیدن به عالی‌ترین رتبه‌های فرماندهی بلکه تجلی الگوی اصیل یک سرباز تراز انقلاب در وجود خویش بود، الگویی که توانست شکوه فرماندهی را با حلاوت سربازی پیوند بزند و به جامعه معرفی کند.

بسیاری از افراد از این شهید آموخته‌اند که برای بزرگ شدن نباید به دنبال جایگاه بود بلکه باید چنان در خدمت به مردم و وطن ذوب شد که حتی در بالاترین مقام باز هم خود را یک «سرباز» بدانی، شهید موسوی رفت اما «مکتب سرباز ایرانی» حالا بخشی از شناسنامه‌ افتخار ارتش است، یاد «سرباز ایرانی» در امتداد گام‌های استوار همرزمانش و شکوه پرچم ایران جاودان باد./ انتهای مطلب