رئیس کانون بازنشستگان تأمین اجتماعی استان تهران گفت: نظر تعدادی از دوستان ما این است که این متناسب سازی بار مالی جدیدی است که بر دوش صندوق‌های بازنشستگی خواهد افتاد، دلیل این موضوع هم نوع عملکرد دولت‌های گذشته است.

به گزارش میزان، علی دهقان کیا درباره مشکلات پیرامون تصویب لایحه همسان سازی حقوق بازنشستگان گفت: انگار پیشنهادی در قالب یک لایحه از سوی دولت به مجلس ارائه شده که در این لایحه توافقی با شرکای اجتماعی صورت گرفته است، در ماده دوم و سوم توافقنامه به سازمان تامین اجتماعی پرداخته شده است، در ماده دوم آمده که دولت موظف است در مدت پنج سال بدهی اش به سازمان تامین اجتماعی را پرداخت کند.

در ماده سوم هم اشاره شده که در صورت اجرای متناسب سازی هیات امنا می‌تواند از محل ماده دوم این متناسب سازی را انجام بدهد، به این معنا که مطالبات سازمان از دولت دریافت بشود و برای انجام متناسب سازی‌ها به کار گرفته شود.

وی عنوان کرد:  اما نظر تعدادی از دوستان ما این است که این متناسب سازی بار مالی جدیدی است که بر دوش صندوق‌های بازنشستگی خواهد افتاد، دلیل این موضوع هم نوع عملکرد دولت‌های گذشته است، چون دولت‌های ما برای جبران بخشی از این مشکلات هم به شاغلان و هم به بازنشستگان کشوری و لشکری اضافه پرداخت‌هایی را به عنوان متناسب سازی حقوق‌ها داده است.

صحبت ما این است که آن متناسب سازی که به خاطر نوع عملکرد دولت‌ها بوده از هر محلی که به آن صندوق‌ها پرداخت می‌شود باید به سازمان تامین اجتماعی هم از همان محل پرداخت‌ها انجام شود، این یک دیدگاه درباره این موضوع است و نظر دیگر هم همان چیزی است که در آن لایحه قانونی آمده است.

رئیس کانون بازنشستگان تأمین اجتماعی استان تهران تصریح کرد: اگر به آن قانون توجه شود به فرض پرداخت بدهی‌های دولت تا سه سال آینده این پرسش به وجود می آید که برای ادامه متناسب سازی‌ها از کجا منابع مالی را تامین کنیم؟ ضمن اینکه این متناسب سازی باید پایدار باشد، این پایداری هم وابسته به این است که در شورای عالی کار به تورم واقعی و به سبد هزینه‌های واقعی خانوار توجه شود، اگر به این دو موضوع توجه شود به طور قطع منابع سازمان افزایش پیدا می‌کند و این منابع هم پایدار خواهد بود و ما خواهیم توانست از این محل هر سال متناسب سازی‌ها را انجام بدهیم.

دهقان کیا گفت: معنای متناسب سازی این است که اگر تورم و هزینه‌های سبد خانوار به نحو واقعی پرداخت بشود دیگر به متناسب سازی نیازی نخواهیم داشت، من تنها یک نمونه را مثال می‌زنم، دولت در سال گذشته با تورم چهل و پنج درصدی مواجه شد، ولی در بودجه تورم را بیست و پنج درصد پیش بینی کردند. این موضوع شکافی بیست درصدی را به وجود آورد.

وقتی این شکاف دو یا سه سال ادامه پیدا می‌کند بعد این موضوع را مطرح می‌کنند که باید متناسب سازی حقوق‌ها اتفاق بیفتد تا ما بتوانیم این شکاف را جبران کنیم، در حالی که اگر مطالبات سازمان تامین اجتماعی در جای خود به درستی پرداخت شود دیگر نیازی به این نخواهد بود که ما از اول بحث متناسب سازی حقوق‌ها را انجام بدهیم.